Pajenn:Jezegou - E korn an oaled, 1923.djvu/152

Adlennet eo bet ar bajenn-mañ
AR BIGOUDEN HAG AN DIAOUL



An diaoul a zirollas da c’houarzin, adarre, hag a reas sin da eur bern diaoulou bihan da vont da gregi er Bigouden.

Met, dija, ar vaz a skoe warno, araog ma oant deuet re dost. Hag an diaoulou, en arraj, da lammat an eil war egile. Blejal a reant evel saout penfollet. Gwintal a reant lemmen, beteg an nein hag o bleo a jome stag ouz ar vaout. Ar ferier houarn a c’hoarie : an eil a doulgove egile.

Pelloc’h e c’houlennont truez.

— Truez ebet, eme ar paotr koz, ma n’am eus ket va faper.

Hag e skoe warno, atao.

— Dal da baper, eme Paol Gorniok, en eur strinka anezan d’ezan en e zaoulagad, dal da baper ha na laka mui da dreid ama.

— Evel-se bezet great, eme ar Bigouden. Hag e teuas er meaz.

Kerkent an nor a zerras gant eur gwigour hag eun trouz spountus.



— Ac’hanta ! Tad, a lavaras d’ezan e vab pa voe deuet en dro da gao al laeroun, ac’hanta, hag ar paper ? Bet ho peus anezan ?

— Ia.

— Petra ho peus gwelet du-ze ?

— 151 —